W świecie zdominowanym przez Instagramowe filtry, diety pudełkowe i kult morderczych treningów, każde odstępstwo od normy budzi ciekawość, a czasem kontrowersje. Jednym z takich zjawisk jest feederyzm. Choć dla wielu brzmi egzotycznie, u swojej podstawy opiera się na mechanizmach, które wszyscy dobrze znamy, choć nie zawsze mamy odwagę o nich mówić.
Zanim przejdę do tematu, to jest temat odpowiadający na pytanie zawarte w tym temacie tutaj, lecz tam inaczej napisałem. Postanowiłem napisać jeszcze inaczej.
Czym właściwie jest feederyzm?
Feederyzm (od ang. to feed – karmić) to zjawisko, w którym centrum zainteresowania stanowi proces jedzenia, przybierania na wadze oraz fascynacja pełniejszymi kształtami. W relacji tego typu zazwyczaj wyróżniamy dwie role:
- Feeder (karmiciel): osoba czerpiąca satysfakcję z opieki kulinarnej i rozpieszczania partnera.
- Feedee (karmiony): osoba, która celebruje zmiany zachodzące we własnym ciele i czerpie pewność siebie z bycia „zaopiekowaną” w ten sposób.
Ciche grono „ukrytych” feedee
Warto zauważyć, że społeczność ta jest znacznie większa, niż mogłoby się wydawać. Istnieje spore grono kobiet, które wewnętrznie identyfikują się jako feedee, jednak rzadko mówią o tym głośno.
Dlaczego tak się dzieje? Odpowiedź jest prosta: żyjemy w czasach ogromnej presji społecznej. Media i społeczność niemal agresywnie promują jeden wzorzec – chudą sylwetkę lub ciało o wyraźnej, wypracowanej na siłowni rzeźbie. W atmosferze, gdzie każdy dodatkowy kilogram jest publicznie piętnowany jako „zaniedbanie”, kobiety, których estetyka i pragnienia idą w stronę miękkich, pełnych kształtów, często wybierają milczenie. Ich naturalne dążenia są spychane do podziemia przez wszechobecny dyktat bycia „fit”.
Feederyzm a dążenie do bycia „fit” – dwie strony tego samego medalu
Często patrzymy na feederyzm jako na coś skrajnego, zapominając, że jest on w gruncie rzeczy zwykłym objawem dążenia do realizacji konkretnej wizji siebie – dokładnie takim samym, jak walka o chudą talię czy wysportowane ciało.
Jeśli przyjrzymy się temu bliżej, feederyzm to taki sam mechanizm kształtowania wizerunku, jak dążenie do sylwetki fit. W obu przypadkach mamy do czynienia z:
- Konkretnym celem wizualnym: Jedni marzą o niskim poziomie tkanki tłuszczowej, inni o obfitych, kobiecych kształtach. Obie grupy wkładają wysiłek w to, by ich ciało wyglądało w określony sposób.
- Kontrolą nad dietą: Osoba „fit” liczy kalorie, by ich nie przekroczyć; feedee skupia się na ich podaży, by osiągnąć wymarzony efekt wizualny. W obu przypadkach jedzenie staje się świadomym narzędziem zmiany.
- Budowaniem tożsamości: Obie te ścieżki determinują styl życia, wybory i sposób budowania pewności siebie.
Podsumowanie
Feederyzm można uznać za alternatywną drogę kształtowania ekspresji własnego ciała. To wybór estetyczny i psychologiczny, który – podobnie jak rygorystyczny crossfit czy restrykcyjne odchudzanie – stawia ciało w centrum uwagi.
Zrozumienie, że pragnienie bycia „większą” jest tak samo silnym i uprawnionym dążeniem, jak pragnienie bycia „fit”, pozwala spojrzeć na to zjawisko bez zbędnych uprzedzeń. To po prostu inna definicja komfortu w procesie tworzenia własnego „ja”.
